De opdrachtgevers hadden een duidelijk plan; de foto (afb. 1) moest het uitgangspunt zijn, de gezichten vaag herkenbaar, de kleuren in een blauw/grijs/bruine sfeer. Een beetje abstract maar wel zo dat je ziet dat het gaat om deze familie, op dat speciale moment in de duinen. Verder mocht ik het zelf weten want ze kennen mijn stijl.
Leuk zo’n opdracht, voldoende vrijheid en inspirerende wensen.
Alles begint met goed begrijpen waar de foto eigenlijk over gaat. Waarom is die zo belangrijk?
Het gaat om samenzijn. De vader die zijn familie meeneemt de natuur in, een hand op de schouder van de moeder die het jongste kind iets aanwijst in een boekje op haar schoot. Het oudste meisje zit stoer iets apart en kijkt geïnteresseerd mee. De zoon luistert, maar trekt zich ook een beetje terug in zijn eigen beleving. Hoe langer ik kijk hoe ontroerender ik dit kostbare moment in de duinen begin te vinden, en hoe beter ik begrijp waarom er juist van deze foto een schilderij moet komen.
De afbeeldingen laten zien hoe het schilderij is opgebouwd. Het begon met een suggestie van de familiekring (letterlijk) in grote vlakken (afb. 2) omdat die vlakken de basis vormen die de figuren zal binden. Daaroverheen de vormen van de individuele personen in subtiele houtskoollijnen (afb. 3 en 4). Tijdens het verder uitwerken van de figuren zijn de opdrachtgevers komen kijken, waarbij we wederzijds nog wat aanvullingen bespraken.
Ik had de personen realistischer kunnen maken, maar in dit geval moesten de figuren juist abstract blijven waardoor de aandacht niet naar de individuen gaat maar naar de groep, het geheel, het samen zijn. Afb. 4 is het uiteindelijke resultaat.