Mijn schilderstijl is een combinatie van deze categorieën.
Figuratieve abstractie is een stijl waarbij vorm het uitgangspunt is. De vorm wordt in het werk teruggebracht tot de essentie van wat de kunstenaar over het onderwerp wil vertellen.
In het schilderij hieronder bijvoorbeeld, is de vorm nog herkenbaar: een stapel omgezaagde bomen. Ik wilde echter vooral het samenvloeien van de vormen laten zien, want dat was wat mij inspireerde toen ik die stapel zag liggen. Door het abstraheren (of vereenvoudigen) van de vormen en de kleuren, wordt dat samenvloeien duidelijker.
Adagio arancione, Olieverf op doek, 80x120 cm.
In portretten gebruik ik figuratieve abstractie om essentiële karaktereigenschappen te benadrukken. Dat de vorm daar niet onder mag lijden zal duidelijk zijn, want vooral bij portretten is gelijkenis (en dus vorm en verhouding) van belang.
In het portret van de jonge Beatrix lag de essentie van haar persoonlijkheid voor mij in de manier waarop zij omgaat met de gebondenheid aan haar functie. De gebondenheid wordt weergegeven door de stoel, waarin ze niet alleen zit maar die ze ook vasthoudt. Haar lichaamshouding beweegt zich echter uit de stoel, terwijl haar blik zich vol interesse richt op de buitenwereld. Hierdoor gebruik ik de lichaamshouding om, zonder al te figuratief te worden, te vertellen over het karakter. Alle overige partijen zijn ook eenvoudig gehouden in doelgerichte hoekige vormen die de zakelijkheid, en warme, levendige kleuren die de vrouwelijkheid benadrukken.
Involved, olieverf op doek, 90x100 cm.