Een portret van een overleden persoon komt tot stand in nauwe samenwerking met de betrokkenen.
Het begint met een gesprek waarin mij van alles vertelt wordt over het leven van de overleden persoon. Hoe meer verhalen boven komen hoe beter om een goede indruk te krijgen van alle facetten van iemands karakter en uitstraling. Ondertussen bekijken we foto’s. Alle soorten foto’s zijn welkom, dus portretfoto’s maar ook kiekjes gemaakt op feestjes, gekke momenten en vakanties. Vaak roepen juist die foto’s weer nieuwe verhalen op.
Dit gesprek is voor mij het uitgangspunt, want foto’s laten alleen momenten van de buitenkant zien. Verhalen brengen de foto’s van de persoon als het ware weer tot leven. We bespreken ook wat je graag zou willen; hoe groot of klein moet het portret worden, moet het heel precies of mag het wat losser (zonder afbreuk te doen aan de gelijkenis uiteraard), wat zijn de favoriete kleuren en wat zijn jouw favoriete foto’s van hem of haar.
We nemen er alle tijd voor. Soms worden mensen tijdens het gesprek opnieuw verdrietig, maar mijn ervaring is dat die momenten er bij horen. Vaak wordt er ook veel gelachen, vooral als leuke of gekke verhalen boven komen die alweer een beetje vergeten waren.
Tijdens het ontstaan van het portret ben je van harte welkom om zo nu en dan te komen kijken. Hiermee voorkomen we de emotionele overval die een kant en klaar schilderij zou veroorzaken want een geschilderd portret raakt nu eenmaal diepere gevoelens dan een foto. Voor mij is zo’n bezoek ook prettig want dan kun je nog wat extra informatie geven en opmerkingen maken over de gelijkenis. Zo kan ik er op vertrouwen dat het eindresultaat aan je wensen voldoet.
